Esterlin, Robert III van Béthune, Aalst, ca. 1317, Lit: Mayhew 211
Denominatie: Esterlin, ca. 1317 Muntheer: Robert III van Béthune Muntplaats: Aalst Literatuur: Mayhew 211 / Vanhoudt G 2562 Gewicht: 1,29 gr Diameter: 19 mm
Voorzijde: Aanziend gekroond borstbeeld. Omschrift: +RCOMESFLANDRIЄ Keerzijde: Lang gevoet kruis met in de hoeken drie bollen. Omschrift: MOn ETA ALO TEn
Denomination: Esterlin / Sterling, ca. 1317 Reign/Issue Authority: Robert of Béthune Mint: Aalst References: Mayhew 121 / Vanhoudt G 1704 Weight: 0,82 gr Diameter: 18x17 mm
Obverse: Crowned bust facing. Legend: +RCOMESFLANDRIЄ Reverse: Long cross pattee with three pellets in each angle. Legend: MOn ETA ALO TEn
Date: 10/04/10
Recent comments
Biografie Robert III van Béthune / Biography Robert van Béthune
Robrecht van Bethune (1249 – Ieper, 17 september 1322), ook wel Robrecht van Dampierre, bijgenaamd De Leeuw van Vlaanderen was graaf van Vlaanderen van 1305 tot 1322 ...
Robrecht van Bethune (1249 – Ieper, 17 september 1322), ook wel Robrecht van Dampierre, bijgenaamd De Leeuw van Vlaanderen was graaf van Vlaanderen van 1305 tot 1322 en graaf van Nevers van 1273 tot 1322.
Biografie
Robrecht was de oudste zoon van Gwijde van Dampierre en diens eerste vrouw, Mathilda van Bethune. Hij huwde in 1265 met Blanca van Anjou, dochter van Karel van Anjou (die later koning van Napels en van Sicilië zou worden). Zij overleed reeds in 1269 en hun zoon Karel stierf op elfjarige leeftijd. Hij hertrouwde in 1272 met Yolande, gravin van Nevers en weduwe van Jan Tristan van Frankrijk, die hem vijf kinderen schonk, waaronder Lodewijk I van Nevers en Robrecht van Kassel.
Robrecht van Bethune verwierf militaire roem in Italië, toen hij aan de zijde van zijn schoonvader Karel van Anjou streed (1265–1268) tegen de laatste Hohenstaufens, Manfred en Konradin. Samen met zijn vader nam hij in 1270 deel aan de Achtste Kruistocht naar Tunis, onder de leiding van Lodewijk de Heilige. Na zijn terugkeer van de kruistocht, bleef hij, zowel op militair, politiek als bestuurlijk gebied, steeds een trouw medewerker van zijn vader in diens strijd tegen de pogingen van de Franse koning Filips de Schone om Vlaanderen weer bij het kroondomein te voegen.
Hoofdzakelijk onder zijn invloed verbrak Gwijde van Dampierre alle feodale banden met zijn leenheer op 20 januari 1297. Toen het verzet hopeloos bleek, liet Robrecht zich samen met zijn vader en zijn broer Willem van Crèvecœur gevangen nemen en naar de Franse koning voeren in mei 1300. Kort daarvoor had hij in feite het bewind overgenomen van zijn vader. Hij werd opgesloten in het kasteel van Chinon. Zo nam hij dan ook geen deel aan de Guldensporenslag, in tegenstrijd met de romantische voorstelling van Hendrik Conscience in zijn roman De Leeuw van Vlaanderen.
Na de dood van Gwijde van Dampierre in gevangenschap mocht Robrecht naar zijn graafschap terugkeren in juli 1305. De uitvoering van het voor Vlaanderen zeer nadelige Verdrag van Athis-sur-Orge zou zijn stempel drukken op heel het bewind van graaf Robrecht. Aanvankelijk boekte hij wel enig succes bij zijn pogingen om zowel de steden als het platteland tot nakoming van de aangegane verplichtingen te bewegen. Vanaf april 1310 ging hij echter resoluut in het verzet, gesteund door de bevolking en zijn familieleden, en zo hield hij, zowel op diplomatiek als op militair vlak, stand tegen de Franse koning. Toen hij in 1319 naar Rijsel oprukte, weigerden de Gentenaars hem over de Leie te volgen. Mede onder druk van zijn kleinzoon Lodewijk II van Nevers gaf de vermoeide Robrecht de strijd op, en ging hij in april 1320 in Parijs leenhulde brengen aan de koning.
Maar zelfs na die datum zou hij nog de uitvoering van het Verdrag van Athis-sur-Orge en de daaropvolgende overeenkomsten saboteren. Robrecht van Bethune overleed in september 1322 en werd opgevolgd door zijn kleinzoon Lodewijk II van Nevers. Zijn zoon, Lodewijk I van Nevers, was immers net in juni al overleden.
Op zijn uitdrukkelijke wens werd hij in Vlaamse aarde begraven in de Sint-Maartenskathedraal in Ieper. Zijn lichaam mocht enkel naar de Abdij van Flines (nabij Dowaai) worden overgebracht als Rijsel en Dowaai weer bij het graafschap hoorden. In deze abdij werden ook zijn eerste vrouw en zijn vader begraven.
Status
In bepaalde Vlaamsgezinde kringen wordt Robrecht van Bethune, alias "de Leeuw van Vlaanderen", wegens zijn onenigheid met Frankrijk en de vertekende voorstelling door Hendrik Conscience, vaak gezien als een symbool voor de Vlaamse ontvoogding. In werkelijkheid sprak "de Leeuw van Vlaanderen" hoogstwaarschijnlijk niet eens het Vlaamse dialect. Toch speelde hij een belangrijke rol in het behoud van de zelfstandigheid van het graafschap in de tijd vóór en na zijn gevangenschap.
In 2005 was hij ook één van de kansmakers op de titel De Grootste Belg, maar haalde de uiteindelijke nominatielijst niet en strandde op nr. 73 van diegenen die net buiten de nominatielijst vielen.
Robert III of Flanders (1249 – September 17, 1322), also called Robert of Bethune and nicknamed The Lion of Flanders was Count of Nevers 1273-1322 and Count of Flanders 1305-1322.
History
Count Robert III, far left, and his successors.Robert was the oldest son of Guy of Dampierre from his first marriage with Mathilda of Bethune. His father essentially gave up the rule of Flanders to him in November 1299, during his war with Philip IV of France. Both father and son were taken into captivity in May 1300, and Robert was not released until 1305.
Robert of Bethune gained military fame in Italy, when he fought at the side of his father-in-law, Charles I of Sicily (1265-1268) against the last Hohenstaufens, Manfred and Conradin. Together with his father he took part in 1270 in the Eighth Crusade, led by Saint Louis. After his return from the Crusade he continued to be a loyal aid for his father, politically and militarily, in the fight against the attempts of the French King Philip IV the Fair to add Flanders to the French crown lands.
Guy of Dampierre broke all feudal bonds with the French king (on January 20, 1297) mainly under his influence. When the resistance seemed hopeless Robert allowed himself to be taken prisoner, together with his father and his brother William of Crèvecoeur, and taken to the French King (May 1300). Shortly before that he had become the de facto ruler of Flanders. He was locked in the castle of Chinon. Contrary to popular belief, and the romantic portrayal by Hendrik Conscience in his novel about these events (The Lion of Flanders), he did not take part in the Battle of the Golden Spurs.
In July 1305, after his father had died in captivity, he was allowed to return to his county. The execution of the Treaty of Athis-sur-Orge would mark the rule of Count Robert. Initially he achieved some success in moving the countryside and the cities to fulfill their duties. However, in April 1310 he started to radically resist the French, with support of his subjects and his family. Both diplomatically and militarily he managed to make a stand against the French King. When he marched to Lille in 1319 the militia from Ghent refused to cross the Leie with him. When his grandson Louis I of Nevers pressured him as well, Robert gave up the battle and went to Paris in 1320 to restore feudal bonds with the French King.
But even after that, he would hamper the execution of the Treaty of Athis-sur-Orge. Robert died in 1322 and was succeeded by his grandson, Louis, Count of Nevers and Rethel.
He was buried in Flanders in the Sint-Martin's Cathedral in Ieper, as was his explicit wish to be buried on Flemish soil. His body was only allowed to be transferred to the abbey of Flines (near Douai) when Lille and Douai were again part of the County of Flanders. His first wife and his father were also buried in this abbey.
Family
Robert married twice. His first wife was Blanche (d. 1269), daughter of Charles I of Sicily and Beatrice of Provence, in 1265. They had one son, Charles, who died young.
His second wife was Yolande of Burgundy (d. June 11, 1280), Countess of Nevers, daughter of Eudes of Burgundy, in c. 1271. They had five children:
Louis (b. 1272, d. July 24, 1322, Paris), Count of Nevers, married December 1290 Jeanne of Rethel (d. aft. March 12, 1328), Countess of Rethel. Their son was Louis I of Flanders.
Robert (d. 1331), Count of Marle, married c. 1323 Jeanne of Brittany (1296-March 24, 1363), Lady of Nogent-le-Rotrou.
A cultural symbol of Flemish nationalism
During the 19th century, numerous nationalist-minded writers, poets and artists in various European countries were busily taking up heroic characters from their countries' respective histories and myths, and making them into romantic symbols of national feeling and pride. The prominent Flemish writer Hendrik Conscience did that very effectively with the character of Robert of Bethune, and his book The Lion of Flanders ("De Leeuw van Vlaanderen") is still considered a masterpiece of Flemish literature.
As noted, historians have accused Conscience of some historical inaccuracies such as depicting his hero as having taken part in the Battle of the Golden Spurs, contrary to historical fact. It was also pointed out that in reality The Lion of Flanders probably did not even speak Dutch. Certainly, he could not have been in any way a Flemish nationalist, having lived in the feudal era, centuries before the very concept of nationalism appeared. The same could, however, be said of numerous other ancient heroes made into the symbols of various national movements - and such criticism never stopped nationalists from continuing to revere such heroes.
During the Second World War, Nazi Germany undertook the policy of calling the Waffen-SS units raised among various occupied countries and peoples by the names of respective national heroes, so as to mask the fact that those joining these units were in fact collaborators with a foreign occupier. As part of that policy, the Flemish Waffen-SS unit was called Lions of Flanders.
Conscience's portrayal of the count also inspired De Vlaamse Leeuw (Flemish: "The Flemish Lion"), long the unofficial anthem of Flemish nationalists and in recent decades officially recognised as the national anthem of Flanders.
COMES
Recent comments
Biografie Robert III van Béthune / Biography Robert van Béthune
| show fullshow summaryRobrecht van Bethune (1249 – Ieper, 17 september 1322), ook wel Robrecht van Dampierre, bijgenaamd De Leeuw van Vlaanderen was graaf van Vlaanderen van 1305 tot 1322 ...
Robrecht van Bethune (1249 – Ieper, 17 september 1322), ook wel Robrecht van Dampierre, bijgenaamd De Leeuw van Vlaanderen was graaf van Vlaanderen van 1305 tot 1322 en graaf van Nevers van 1273 tot 1322.
Biografie
Robrecht was de oudste zoon van Gwijde van Dampierre en diens eerste vrouw, Mathilda van Bethune. Hij huwde in 1265 met Blanca van Anjou, dochter van Karel van Anjou (die later koning van Napels en van Sicilië zou worden). Zij overleed reeds in 1269 en hun zoon Karel stierf op elfjarige leeftijd. Hij hertrouwde in 1272 met Yolande, gravin van Nevers en weduwe van Jan Tristan van Frankrijk, die hem vijf kinderen schonk, waaronder Lodewijk I van Nevers en Robrecht van Kassel.
Robrecht van Bethune verwierf militaire roem in Italië, toen hij aan de zijde van zijn schoonvader Karel van Anjou streed (1265–1268) tegen de laatste Hohenstaufens, Manfred en Konradin. Samen met zijn vader nam hij in 1270 deel aan de Achtste Kruistocht naar Tunis, onder de leiding van Lodewijk de Heilige. Na zijn terugkeer van de kruistocht, bleef hij, zowel op militair, politiek als bestuurlijk gebied, steeds een trouw medewerker van zijn vader in diens strijd tegen de pogingen van de Franse koning Filips de Schone om Vlaanderen weer bij het kroondomein te voegen.
Hoofdzakelijk onder zijn invloed verbrak Gwijde van Dampierre alle feodale banden met zijn leenheer op 20 januari 1297. Toen het verzet hopeloos bleek, liet Robrecht zich samen met zijn vader en zijn broer Willem van Crèvecœur gevangen nemen en naar de Franse koning voeren in mei 1300. Kort daarvoor had hij in feite het bewind overgenomen van zijn vader. Hij werd opgesloten in het kasteel van Chinon. Zo nam hij dan ook geen deel aan de Guldensporenslag, in tegenstrijd met de romantische voorstelling van Hendrik Conscience in zijn roman De Leeuw van Vlaanderen.
Na de dood van Gwijde van Dampierre in gevangenschap mocht Robrecht naar zijn graafschap terugkeren in juli 1305. De uitvoering van het voor Vlaanderen zeer nadelige Verdrag van Athis-sur-Orge zou zijn stempel drukken op heel het bewind van graaf Robrecht. Aanvankelijk boekte hij wel enig succes bij zijn pogingen om zowel de steden als het platteland tot nakoming van de aangegane verplichtingen te bewegen. Vanaf april 1310 ging hij echter resoluut in het verzet, gesteund door de bevolking en zijn familieleden, en zo hield hij, zowel op diplomatiek als op militair vlak, stand tegen de Franse koning. Toen hij in 1319 naar Rijsel oprukte, weigerden de Gentenaars hem over de Leie te volgen. Mede onder druk van zijn kleinzoon Lodewijk II van Nevers gaf de vermoeide Robrecht de strijd op, en ging hij in april 1320 in Parijs leenhulde brengen aan de koning.
Maar zelfs na die datum zou hij nog de uitvoering van het Verdrag van Athis-sur-Orge en de daaropvolgende overeenkomsten saboteren. Robrecht van Bethune overleed in september 1322 en werd opgevolgd door zijn kleinzoon Lodewijk II van Nevers. Zijn zoon, Lodewijk I van Nevers, was immers net in juni al overleden.
Op zijn uitdrukkelijke wens werd hij in Vlaamse aarde begraven in de Sint-Maartenskathedraal in Ieper. Zijn lichaam mocht enkel naar de Abdij van Flines (nabij Dowaai) worden overgebracht als Rijsel en Dowaai weer bij het graafschap hoorden. In deze abdij werden ook zijn eerste vrouw en zijn vader begraven.
Status
In bepaalde Vlaamsgezinde kringen wordt Robrecht van Bethune, alias "de Leeuw van Vlaanderen", wegens zijn onenigheid met Frankrijk en de vertekende voorstelling door Hendrik Conscience, vaak gezien als een symbool voor de Vlaamse ontvoogding. In werkelijkheid sprak "de Leeuw van Vlaanderen" hoogstwaarschijnlijk niet eens het Vlaamse dialect. Toch speelde hij een belangrijke rol in het behoud van de zelfstandigheid van het graafschap in de tijd vóór en na zijn gevangenschap.
In 2005 was hij ook één van de kansmakers op de titel De Grootste Belg, maar haalde de uiteindelijke nominatielijst niet en strandde op nr. 73 van diegenen die net buiten de nominatielijst vielen.
Robert III of Flanders (1249 – September 17, 1322), also called Robert of Bethune and nicknamed The Lion of Flanders was Count of Nevers 1273-1322 and Count of Flanders 1305-1322.
History
Count Robert III, far left, and his successors.Robert was the oldest son of Guy of Dampierre from his first marriage with Mathilda of Bethune. His father essentially gave up the rule of Flanders to him in November 1299, during his war with Philip IV of France. Both father and son were taken into captivity in May 1300, and Robert was not released until 1305.
Robert of Bethune gained military fame in Italy, when he fought at the side of his father-in-law, Charles I of Sicily (1265-1268) against the last Hohenstaufens, Manfred and Conradin. Together with his father he took part in 1270 in the Eighth Crusade, led by Saint Louis. After his return from the Crusade he continued to be a loyal aid for his father, politically and militarily, in the fight against the attempts of the French King Philip IV the Fair to add Flanders to the French crown lands.
Guy of Dampierre broke all feudal bonds with the French king (on January 20, 1297) mainly under his influence. When the resistance seemed hopeless Robert allowed himself to be taken prisoner, together with his father and his brother William of Crèvecoeur, and taken to the French King (May 1300). Shortly before that he had become the de facto ruler of Flanders. He was locked in the castle of Chinon. Contrary to popular belief, and the romantic portrayal by Hendrik Conscience in his novel about these events (The Lion of Flanders), he did not take part in the Battle of the Golden Spurs.
In July 1305, after his father had died in captivity, he was allowed to return to his county. The execution of the Treaty of Athis-sur-Orge would mark the rule of Count Robert. Initially he achieved some success in moving the countryside and the cities to fulfill their duties. However, in April 1310 he started to radically resist the French, with support of his subjects and his family. Both diplomatically and militarily he managed to make a stand against the French King. When he marched to Lille in 1319 the militia from Ghent refused to cross the Leie with him. When his grandson Louis I of Nevers pressured him as well, Robert gave up the battle and went to Paris in 1320 to restore feudal bonds with the French King.
But even after that, he would hamper the execution of the Treaty of Athis-sur-Orge. Robert died in 1322 and was succeeded by his grandson, Louis, Count of Nevers and Rethel.
He was buried in Flanders in the Sint-Martin's Cathedral in Ieper, as was his explicit wish to be buried on Flemish soil. His body was only allowed to be transferred to the abbey of Flines (near Douai) when Lille and Douai were again part of the County of Flanders. His first wife and his father were also buried in this abbey.
Family
Robert married twice. His first wife was Blanche (d. 1269), daughter of Charles I of Sicily and Beatrice of Provence, in 1265. They had one son, Charles, who died young.
His second wife was Yolande of Burgundy (d. June 11, 1280), Countess of Nevers, daughter of Eudes of Burgundy, in c. 1271. They had five children:
Louis (b. 1272, d. July 24, 1322, Paris), Count of Nevers, married December 1290 Jeanne of Rethel (d. aft. March 12, 1328), Countess of Rethel. Their son was Louis I of Flanders.
Robert (d. 1331), Count of Marle, married c. 1323 Jeanne of Brittany (1296-March 24, 1363), Lady of Nogent-le-Rotrou.
A cultural symbol of Flemish nationalism
During the 19th century, numerous nationalist-minded writers, poets and artists in various European countries were busily taking up heroic characters from their countries' respective histories and myths, and making them into romantic symbols of national feeling and pride. The prominent Flemish writer Hendrik Conscience did that very effectively with the character of Robert of Bethune, and his book The Lion of Flanders ("De Leeuw van Vlaanderen") is still considered a masterpiece of Flemish literature.
As noted, historians have accused Conscience of some historical inaccuracies such as depicting his hero as having taken part in the Battle of the Golden Spurs, contrary to historical fact. It was also pointed out that in reality The Lion of Flanders probably did not even speak Dutch. Certainly, he could not have been in any way a Flemish nationalist, having lived in the feudal era, centuries before the very concept of nationalism appeared. The same could, however, be said of numerous other ancient heroes made into the symbols of various national movements - and such criticism never stopped nationalists from continuing to revere such heroes.
During the Second World War, Nazi Germany undertook the policy of calling the Waffen-SS units raised among various occupied countries and peoples by the names of respective national heroes, so as to mask the fact that those joining these units were in fact collaborators with a foreign occupier. As part of that policy, the Flemish Waffen-SS unit was called Lions of Flanders.
Conscience's portrayal of the count also inspired De Vlaamse Leeuw (Flemish: "The Flemish Lion"), long the unofficial anthem of Flemish nationalists and in recent decades officially recognised as the national anthem of Flanders.
© www.wikipedia.org
Posted by Sheep on Sat 10 Apr 2010 13:23:50 CEST